Telst varanleg líkamleg og andleg hætta til eðlilegs starfsumhverfis?

Eins og allir vita er starf fangavarða einstakt. Sama má segja um starf lögreglumanna. Þessar stéttir eiga það sameiginlegt að þurfa að veita aðilum aðhald sem það ekki vilja og berjast jafnvel á móti, miskunnarlaust.

Öryggi fangavarða eða lögreglumanna verður vart tryggt þurfi þeir að standa einir og óstuddir við störf sín. Alþekkt er að ef aðili upplifir langvarandi óöryggi á vinnustað veldur það streitu sem kemur niður á andlegri og líkamlegri heilsu. Þá er það staðreynd að fangaverðir og lögreglumenn þurfa að þola líkamlegt og andlegt ofbeldi af hálfu þeirra sem þeir veita aðhald. Það er einnig staðreynd að fangaverðir og lögreglumenn geta verið sakaðir um afglöp og jafnvel refsivert athæfi í starfi, án tilefnis. Er eðlilegt að þessir starfsmenn ríkisins þurfi að standa einir að vígi gagnvart þessum ógnum? Er hægt að ætlast til þess að þeir inni starfa sinn af fullkomnu öryggi og fagmennsku undir þessum kringumstæðum? Á það bara að fylgja starfinu að standa einn og óstuddur?

Gagnrýna að fangaverðir séu einir á vakt